De Nederlandse turnsters, met Vera van Pol in de gelederen, hebben bij de WK in Rotterdam naast een plek in de landenfinale gegrepen. De Oranje-vrouwen eindigden als elfde in het klassement, terwijl voor een finaleplaats een plek in de top acht nodig was. Nederland bestond uit Sanne Wevers, Naomi Visser, Sanna Veerman, Vera van Pol en Vera Ubbink en kwam tot een score van 158,029 punten. De beste score was voor China (164,996).
In De Limburger blikte Vera vol trots terug op haar prestatie:
‘Als je nog dromen hebt, kan dat ook als moeder’
Voor Vera van Pol (32) uit Tungelroy zat de WK turnen in eigen land er al snel op. Te snel. Maar een dag later overheerst vooral de trots. Haar uitzonderlijke doel – terugkomen na zwangerschap- is immers behaald. „Niemand had hier ervaring mee, maar we hebben laten zien dat het kan. Dat je niet hoeft te stoppen.”
Een finaleplaats in eigen land, in een vol Ahoy in Rotterdam. Dát was waar turnster Vera van Pol deze week op hoopte. Maar met de Nederlandse ploeg en ook individueel strandde ze in de kwalificatieronde, waardoor de WK turnen er voor haar al na één dag op zat. En dat steekt bij een topsporter. „Als team hebben we het laten liggen op de vloer”, blikt Van Pol terug. „En de fouten die ik zelf maakte, kwamen voor mij onverwacht. Ik kan ook niet zeggen dat ik iets anders in mijn voorbereiding had kunnen doen. Jammer, want we stoppen er zoveel werk in en dan valt het net de verkeerde kant op.”
Een elfde klassering, waar de top acht nodig was voor de finaleronde. Van Pol vertelt er een dag later over, vanuit haar hotel. De topsporter in haar baalt nog wat, maar de trotse moeder is inmiddels naar de voorgrond geflik flakt. Want ze stond er maar mooi wel, op de WK in eigen land, slechts 14maanden na de geboorte van haar dochter Milou. Toen ze zwanger werd, dacht ze geen moment aan stoppen. Nee, dit toernooi werd meteen haar doel. En dat is behaald, met Milouaanwezig op de tribune. „Want dat wilde ik graag. Volgens mijnouders en mijn vriend heeft ze de tijd van haar leven gehad. Milou heeft alleen maar zitten klappen. Ook was er een Nijntje-beweegplein, dat ze prachtig vindt nu ze kan lopen. Ze zal het zich later niet kunnen herinneren, maar we hebben de foto’s en filmpjes nog.”
Intensief jaar
„En een WK in eigen land meemaken, dat kunnen er niet veel zeggen. Het publiek, de sfeer. Ondanks het resultaat heb ik ervan genoten. En ik ben er trots op dat ik hier stond. Trots op het hele jaar dat ik hiernaartoe heb gewerkt.” Want het was een intensief jaar. Nadat haar missie helder was, verzamelde de meervoudig nationaal kampioene een teamspecialisten om zich heen, te beginnen met een sportarts en een gynaecoloog, en werd er een plan gesmeed. Zes weken na de bevalling op 9 augustus 2025 begon Van Pol voorzichtig met sporten. En in december stond ze alweer in de turnhal, met Milou als mascotte langs de kant. „Het was vooral anders. Na een blessure weet je hoe een revalidatieproces gaat. Maar terugkeren na zwangerschap? Daar had nog niemand ervaring mee. Het was een zoektocht. Maar met de mensen om me heen hebben we dat heel goed gedaan.”
Wel was het wennen.
„Ik moest leren dat nu alles moet wijken voor Milou, niet voor de sport. Daar had ik even moeite mee, omdat ik dacht: ik wil nú trainen, maar ze slaapt niet dus dan kan dat niet. Dat vond ik heel erg. Maar ik heb het losgelaten. Als Milou zich goed voelt, voel ik me goed en kan ik ook goed trainen. En als ik haar niet volg, zit ik niet rustig in mijn vel en kan ik net zo goed niet trainen. Ik ben wat geduldiger geworden, in die zin. En inmiddels lukt schakelen heel goed: thuis moeder, in de turnhal topsporter.” In juli werd ze aangewezen als een van de twee reserves voor de EK in Kroatië. Ze raakte er niet van in de war, bleef in zichzelf geloven. En ze gebruikte het EK-traject om fit en scherp te blijven, om uiteindelijk dus iets uitzonderlijks te doen: na zwangerschap terugkeren op een WK turnen.
„Ik moest leren dat nu alles moet wijken voor Milou, niet voor de sport. Daar had ik even moeite mee, omdat ik dacht: ik wil nú trainen, maar ze slaapt niet dus dan kan dat niet. Dat vond ik heel erg. Maar ik heb het losgelaten. Als Milou zich goed voelt, voel ik me goed en kan ik ook goed trainen. En als ik haar niet volg, zit ik niet rustig in mijn vel en kan ik net zo goed niet trainen. Ik ben wat geduldiger geworden, in die zin. En inmiddels lukt schakelen heel goed: thuis moeder, in de turnhal topsporter.” In juli werd ze aangewezen als een van de twee reserves voor de EK in Kroatië. Ze raakte er niet van in de war, bleef in zichzelf geloven. En ze gebruikte het EK-traject om fit en scherp te blijven, om uiteindelijk dus iets uitzonderlijks te doen: na zwangerschap terugkeren op een WK turnen.
Niet per se inspireren
„Je ziet het in andere sporten meer, in het turnen blijft het voor mijngevoel wat achter. Ik wilde laten zien dat het gewoon kan. Dat je niet hoeft te stoppen met je passie omdat je in een bepaalde levensfase zit en ook nog andere wensen hebt. Als je nog dromen hebt, kan dat ook als moeder. Mijn doel was niet per se inspireren en ik heb ook nooit bewijsdrang gevoeld, maar ik vind het mooi dat het mij en ook Alice Kinsella (van Groot-Brittannië, red.) is gelukt. Dat er tweevrouwen zijn die bevestigen dat het te combineren is.” En wat nu? „Ik weet het echt nog niet. Ik ben weliswaar 32, maar kan het fysiek nog heel goed aan. We gaan het er thuis over hebben, want ik ben niet meer de belangrijkste, hè. Nu eerst nagenieten, rust pakken en dan zien we weer verder.”

