Weblog Maaike Caelers

Er komt weer een opwelling van frustratie en boosheid in me op. Tegelijkertijd ontstaat er weer een vervelende brok in mijn keel en beginnen mijn ogen alweer te prikken.

Huilebalk dat je bent.. die gedachten helpen me natuurlijk helemaal niet.

Ik hoor de radio op de achter grond. Doping, Rio, het olympisch dorp, de eerste atleten zijn vertrokken. Mijn gedachten gaan van links naar rechts, van boven naar beneden. Maar om heel eerlijk te zijn, op de spelen had ik waarschijnlijk voor spek en bonen mee gedaan.

1,5 jaar lang ellende, 1,5 jaar lang pijn in mijn benen, 1,5 jaar hoofdpijn en nu is het tijd om onderzoek te doen.

Maar onderzoek naar wat?!

Ondertussen ben ik bij de Tropenpoli geweest, maar bij het ontvangen van de onderzoeksresultaten was er weer sprake van een lichte frustratie. Helaas niet getest op Lyme, op Malaria enzovoort….

De emmer van frustratie en boosheid wordt nog voller bij de gesprekken die ik met mijn begeleidingsteam heb, waar de woorden burn-out en mentale kwestie geregeld vallen.

Bij de val van Tom Dumoulin wist hij dat het mis was. Als atleet ben je 24uur met je lichaam bezig. Er is niemand die zijn lichaam zo door en door kent als een topsporter. Ieder topsporter kan dat bevestigen. Pijntjes, vermoeidheid, fitheid, kracht… je hebt alleen soms een coach nodig die deze puzzelstukjes op zijn plaats laat vallen.

En ik weet dat ik 1,5 jaar door iets heen heb geduwd. Natuurlijk krijg je na al die tegenslagen ook mentaal een klap. Maar de oorzaak ligt ergens anders.

Onderzoeken lopen maar ondertussen moet ik geduldig afwachten tot er wel of juist niet iets gevonden wordt.
De lelijke blauwe plek op mijn linker onderarm is nog te zien. Ik ben een paar dagen geleden in Brussel geweest waar ik een aantal testen en gesprekken heb gehad. Overtraind? Burn-out? 150ml bloed werd ti
jdens 2 testen op verschillende momenten afgetapt, waar ik op het laatst even op de tanden moest bijten om er nog iets uit te krijgen. Als dit op termijn tot een mooi resultaat leidt dan bijt je overal doorheen.
Een diepe zucht lucht me op. Olaf van der Zanden en Prohealth,
John Hellemans (mijn coach uit Nieu
w-Zeeland), mijn familie, mensen die wel in mij geloven. In mijn mentale sterkte en in mijn fysieke ongemakken.

Waar ik voorheen bewoog als een Chita is het nu even voortbewegen als een schildpad.

Nog even geduld hebben. Hopelijk wordt mijn geduld beloond.

Groetjes Maaike

Schermafbeelding 2016-07-26 om 10.09.13

19 reacties op “Weblog Maaike Caelers”

  1. I was very pleased to uncover this site. I need to to thank you for
    ones time just for this wonderful read!! I definitely appreciated every part
    of it and i also have you bookmarked to look at new stuff on your site.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top